REWOLUCJA ANGIELSKA- Zbigniew Wójcik

Geneza rewolucji angielskiej

Najwyższą fazą feudalizmu jest monarchia absolutna. W większości ówczesnych państw europejskich (Francja, Rosja) absolutyzm odniósł triumf. Natomiast tam, gdzie to nie nastąpiło obserwujemy gospodarczy i polityczny upadek kraju (Polska). Jednak w Anglii i Holandii przemiany poszły w kierunku nowych, kapitalistycznych stosunków. Nowy porządek został zaprowadzony poprzez rewolucję.
Genezą rewolucji niderlandzkiej było głównie wyzwolenie spod obcego panowania, osiągnięcie wewnętrznych celów gospodarczo-politycznych oraz hasła religijne. Rewolucja angielska w połowie XVII w. miała inny charakter. Jej podłożem był konflikt między dwiema klasami społecznymi z których jedna chciała utrzymania dawnego feudalnego porządku, natomiast druga zainteresowana była nowym, kapitalistycznym rozwojem kraju.
Głównymi siłami napędowymi rewolucji była średnia szlachta czyli gentry oraz burżuazja miejska. Ich przeciwnicy to część arystokracji oraz monarchia. Panująca wówczas dynastia Stuartów nie potrafiła dojść do porozumienia ze zwolennikami kapitalizmu, co było przyczyną wojny domowej i upadku stuartyzmu. Ich restauracja w 1660 r. po 11 latach, nie oznaczała całkowitego powrotu do sytuacji po rewolucji. Należy również dodać, że przyczyną rewolucji był w pewnym stopniu konflikt religijny, co ukazuje jak złożone było to zjawisko. Czytaj dalej »

Komentarze (3)

SUKCESY I ZAŁAMANIA OŚWIECONEGO ABSOLUTYZMU

1. Oświecony absolutyzm. Jego prekursorzy i jego cechy istotne.
Po raz pierwszy terminu „legalny despotyzm” użył w 1767 r. francuski fizjokrata Mercier de la Riviere, jednak wyraz despotyzm, był mimo wszystko przyjmowany jako negatywne określenie samodzielnej władzy. Zdecydowanie lepiej przyjęło się niemieckie określenie der aufgeklarte Absolutismus, czyli „oświecony absolutyzm”, które wzbudzało pozytywne odczucia.
Zgodnie z tendencją XVIII-wieczną monarcha, który w swych niepodzielnych rządach wykazywał duże zainteresowanie rozwojem gospodarki i społeczeństwa, zasługiwał na miano monarchy rządzącego zgodnie z zasadami oświeconego absolutyzmu. Do działań podejmowanych przez rządzącego należało m.in. zakładanie manufaktur, prowadzenie polityki gospodarczej w duchu merkantylizmu, rozbudowanie scentralizowanej administracji, wznoszenie obiektów podnoszących poziom estetyczny i kulturowy państwa, a także udzielanie pomocy młodym artystom i dbanie o oświatę. Trwają spory między historykami w kwestii zaliczenia bądź nie Ludwika XIV do grona monarchów absolutystycznych, jednak włączenie władcy francuskiego do tejże grupy skłania do dyskutowania o absolutyzmie w jego klasycznej wersji. Dopiero car rosyjski Piotr I stał się właściwym monarchą-reformatorem, chociaż obu zalicza się do przedstawicieli absolutyzmu klasycznego. Charakterystycznymi dla tych monarchów działaniami było między innymi prekursorstwo oświeconego absolutyzmu w ich cezaropapizmie czy poczynania w kierunku rozwoju oświaty. Analizując dogłębniej rządy obu monarchów, można zauważyć, że Ludwik XIV był mimo wszystko klasycznym władcą, przeciwnym tolerancji religijnej, zaś Piotr I w sywch poczynaniach odznaczał się despotyzmem, czy też wręcz tyranią. Tak więc różnice pomiędzy „klasycznym” a oświeconym „absolutyzmem” dostrzegane są w sferze ideologicznej.
Na „oświecony absolutyzm” składały się 3 główne doktryny. Były to: Czytaj dalej »

Komentarze (0)

PRZYPŁYW EKSPANSJI ROSYJSKIEJ. SPRAWA POLSKA I KWESTIA WSCHODNIA (1762-1793)
Katarzyna II była bystra, inteligentna, bardzo urodziwa i dobrze rozumiała interesy Rosji jako mocarstwa. Przede wszystkim zerwała świeży sojusz Prusami i potwierdziła dekret Piotra III o uprawnieniach dla szlachty, czym zyskała sobie jej uznanie. W ciągu swego długiego panowania uczyniła bardzo wiele, zarówno w dziedzinie stosunków zagranicznych, jak i wewnętrznych, dla wzmocnienia potęgi państwa, władzy centralnej i absolutyzmu panującego. W okresie jej rządów terytorium Rosji znacznie się powiększyło, a ludność z 20 wzrosła do ok. 35 mln. Przyczyniło się do tego, między innymi, zorganizowanie masowego osadnictwa kolonistów niemieckich na górnym Powołżu, gdzie zapewniono im ulgi podatkowe, wolność wyznania i opiekę prawną.W latach 1762-66 przeprowadzono w Rosji sekularyzację dóbr duchownych. Czytaj dalej »

Komentarze (0)

WOJNA TRZYDZIESTOLETNIA

„…Jest więc wojna trzydziestoletnia przede wszystkim wielkim konfliktem zbrojnym powstałym na tle kryzysu feudalizmu europejskiego, wojną między siłami feudalnymi reprezentowanymi przez obóz habsbursko-katolicki, a siłami rodzącego się kapitalizmu, reprezentowanymi przez protestanckie Czechy i Niemcy, przez Europę reformacji a także Francję.”

Przyczyny:

· Pośrednie:
- Kryzys wewnętrzny Rzeczy Niemieckiej
- Rywalizacja francusko-habsburska
- Konflikty religijne
· Bezpośrednią przyczyną była „defenestracja praska” z 23 V 1618 r. w wyniku której przedstawiciele protestanckiej szlachty wyrzucili przez okno namiestników cesarskich Czytaj dalej »

Komentarze (3)

„EUROPA NA PRZEŁOMIE STULECI” XVI i XVII

Rozwój kontrreformacji. Działalność misyjna kościoła katolickiego.

Kontrofensywa katolicyzmu rozpoczęła się z chwilą wystąpienia Lutra w Wittenberdze. Jednak dotkliwsze straty Kościół odniósł w wyniku działalności Kalwina (druga połowa stulecia).
Wielkie reformy Kościoła rozpoczął sobór trydencki wraz z nowo powstałym zakonem jezuitów. Jednak reformacja nie została pokonana w żadnym z krajów. Jedyny sukcesem ruchu kontrreformacyjnego stała się unia brzeska (1596) . Są jednak kraje, w których Kościół ustanowił katolicyzm jako religie panującą- Polska i Francja.
Skutkiem reformacji stały się wojny toczone w Europie do połowy XVI w., tzw. Wojny religijne.
Papieże i Państwo Kościelne w XVI w . znajdowało się pod ogromnym wpływem Hiszpanii, które po wyparciu z Półwyspu Apenińskiego wpływów francuskich, stałą się na tym terenie hegemonem. Ty samym stała się przywódcą obozu kontrreformacji. Jednak współpraca pomiędzy Państwem Kościelnym a Hiszpanią, pomimo wspólnych interesów, nie układała się najlepiej. Przykładem mogą być chociażby uchwały soboru trydenckiego, które Filip II zgodził się opublikować jedynie pod warunkiem nienaruszalności praw królewskich.
Dodatkowo, oprócz sporu z Hiszpanią, sytuacja papieży w tym okresie komplikował jeszcze stan gospodarczy państwa, który był fatalny. Administracja Państwa Kościelnego znajdowała się w stanie rozprzężenia, a rody arystokratyczne odgrywały rolę swoistych państwa w państwie.
Mimo tego papieże wciąż podejmowali wysiłki mające na celu umocnienie kontrreformacji. Podniesienie poziomu umysłowego i wykształcenie duchowieństwa katolickiego oraz sanacja moralna to tylko niektóre kroki podjęte w tym celu. Czytaj dalej »

Komentarze (0)

ROZWÓJ REFORMACJI I OSTATECZNY ROZŁAM W ZACHODNIM CHRZEŚCIJAŃSTWIE

1. Stosunki polityczne i społeczno-gospodarcze w Szwajcarii u progu XVI w.

Reformację rozpoczęło wystąpienie Marcina Lutra, po czym prąd ten rozpowszechnił się w rożnych zakątkach Europy. Największy wpływ wywarł jednak na mieszkańcach Szwajcarii, Anglii i Francji. Szwajcarzy tworzyli konfederacje pod nazwą Związku Wieczystego, któremu początek dały trzy kantony Schwyz, Uri i Unterwalden. Kraj był zróżnicowany pod względem językowym i gospodarczym. Występowały tu zarówno typowo rolnicze kantony leśne oraz handlowo – rzemieślnicze kantony miejskie. Obok nich istniały również wolne gminy wiejskie, których członkowie mieli prawo do korzystania z należącej do wspólnoty ziemi. W kantonach miejskich natomiast rozwijał się handel i rzemiosło. Rozwojowi gospodarki sprzyjało przede wszystkim położenie Szwajcarii na drogach handlowych między Włochami, Niemcami i Francją

Czytaj dalej »

Komentarze (0)

SYTUACJA MIĘDZYNARODOWA W EUROPIE ZACHODNIEJ NA PRZEŁOMIE XV I XVI W.

Jednym z doniosłych wydarzeń historycznych XVI w. stała się wielka wojna o hegemonię w Europie Zachodniej. Toczyła się ona bez przerwy od schyłku XV w. aż do początku drugiej połowy następnego stulecia. Nazywamy ją rywalizacją habsbursko – francuską.
Główną rolę w zmaganiach zbrojnych odegrały takie kraje, jak Francja, Hiszpania, państwa włoskie oraz Rzesza Niemiecka. Dość poważny udział w tych wydarzeniach miała również Anglia i Turcja. Turcja, mimo swej zaborczej i ekspansywnej polityki, nie miała realnych szans na to, by stać się pierwszym mocarstwem w Europie, natomiast Anglia wybije się pod koniec XVI w.

SYTUACJA WEWNĘTRZNA WE FRANCJI
Czytaj dalej »

Komentarze (14)

Nazwisko ……………………………………………………….
Imię ………………………………………………………………

1) Uwłaszczenie chłopów to:
a) uznanie prawa do korzystania z seritutów dla chłopów
b) zamina pańszczyzny na czynsz
c) wprowadzenie możliwości opuszczania wsi przez chłopa
d) nadanie chłopom ziemi na własność użytkowanej dotychczas
2) Początek wojny secesyjnej w USA miał miejsce w roku 1860:
a) Prawda
b) Fałsz
3) Uchwalenie ustawy o zniesieniu poddaństwa w Rosji nie miało miajsca w roku 1861:
a) Prawda
b) Fałsz
4) Proklamacja Lincolna o zniesieniu niewolnictwa miała miejsce w roku 1863:
a) Prawda
b) Fałsz
5) Akt o Abolicji to inaczej akt o zniesieniu niewolnictwa:
a) Prawda
b) Fałsz
6) Car Aleksander I dokonał w marcu 1864 roku uwłaszczenia chłopów w Królestwie Polskim:
a) Prawda
b) Fałsz
7) Konfederaci to popularna nazwa obozu politycznego w USA będącego przeciwnikami silnego zespolenia Unii, którym przewodził Tomasz Jefferson:
a) Prawda
b) Fałsz
8) Gównodowodzącym wojsk Unii wdrugiej części wojny secesyjnej był generał Ulysses Grant:
a) Prawda
b) Fałsz
9) Generał Robert Edward Lee dowodził armią konfederatów:
a) Prawda
b) Fałsz
10) Bitwa pod Gettysburgiem była największą bitwą wojny secesyjnej:
a) Prawda
b) Fałsz
11) Reforma agrarna została wprowadzona w Rosji w 1864 roku dawała uwłaszczenie chłopom rosyjskim:
a) Prawda
b) Fałsz
12) Andrzej Zamoyski był współpracownikiem obozu Białych” przed powstaniem styczniowym:
a) Prawda
b) Fałsz
13) Delegacja Miejska była związana z obozem “Białych”:
a) Prawda
b) Fałsz
14) Celem Komitetu Centralnego Narodowego był zatrzymanie wizji powstania i przesunięcie go na bardziej sprzyjający czas. Z tego powodu byli oni nazywani Millenerami:
a) Prawda
b) Fałsz
15) Przygotowanie i przeprowadzenie powstania narodowego to główny cel Towarzystwa Rolniczego:
a) Prawda
b) Fałsz
16) Tajne struktury rządowe, tworzące wydziały będące odpowiednikami ministerstw spraw wewnętrznych, spraw zagranicznych, wojny, skarbu, prasy i policji powstały w czasie powstania krakowskiego w 1846 roku:
a) Prawda
b) Fałsz
17) Wiosną 1863 roku oddział na Polesiu utworzył ksiądz Brzóska:
a) Prawda
b) Fałsz
18) Romuald Traugutt był pierwszym dykatatorem powstania styczniowego:
a) Prawda
b) Fałsz
19) Traugutt przejął władzę z rąk Rządu Narodowego:
a) Prawda
b) Fałsz
20) Przyporządkuj dowódcę do kampanii!

a) gen. Hauke-Bosak Podlasie ……………..
b) Kalinowski Kujawy ………………
c) Sierakowski Królestwo Pol. ………………….
d) ks. Brzóska Warszawa ……………………..
e) Langiewicz Lubelszczyzna …………………..
f) Taczanowski Litwa ……………………….
g) Mierosawski Poznańskie ………………….
h) Bobrowski Białoruś ………………….
21) Kto był ostatnim partyzantem powstania styczniowego?
a) gen. Hauke-Bosak
b) gen. Taczanowski
c) ks. Brzóska
22) Kongres Paryski z 1856 zagwarantował:
a) pełna niepodległość Grecji
b) Dunaj stał rzeką międzynarodową
c) utworzenie Wielkiej Bułgarii i podporządkowanie jej interesom Rosji
d) zagwarantowano Serbii, Mołdawii oraz Wołoszczyzny
23) Wymień koalicjantów z wojny krymskiej:
1…………………………………………………
2…………………………………………………
3…………………………………………………

24) Na podstawie tekstu źródłowego odpowiedź na pytania na dole:

Mowa cesarza Aleksandra II wygłoszona w Warszawie wobec marszałków, szlachty, senatorów i duchowieństwa 23 V 1856 r.

Przybywam do was z zapomnieniem przeszłości, pełen najlepszych zamiarów
w stosunku do kraju. Waszą jest rzeczą pomóc mi w ich urzeczywistnieniu. Ale
przede wszystkim muszę wam powiedzieć, że nasze stosunki wzajemne należy jasno określić.
Jesteście bliscy sercu mojemu równie, jak Finlandczycy i inni moi poddani rosyjscy; lecz żądam, aby porządek, ustalony przez mego ojca, w niczym nie został
naruszony. Dlatego też, panowie, przede wszystkim porzućcie marzenia, porzućcie
marzenia! Potrafię bowiem poskromić porywy tych, co zechcą żyć nimi dalej,
potrafię przeszkodzić temu, aby ich marzenia nie wykraczały poza granice ich wyobraźni. Pomyślność Polski zawisła od jej zupełnego zjednoczenia się z innymi narodami mojego cesarstwa. To, co zrobił mój ojciec, dobrze zrobił, i ja to utrzymam.
W ostatniej wojnie wschodniej wasi bili się na równi z innymi; obecny tu książę Michał Gorczakow był tego świadkiem i oddaje im sprawiedliwość, że dzielnie przelewali swą krew w obronie ojczyzny.
Finlandia i Polska są równie drogie sercu memu, jak i inne części mojego państwa. Trzeba jednak, abyście wiedzieli, dla dobra samych Polaków, że Polska powinna pozostać na zawsze złączona z wielką rodziną cesarzy rosyjskich. Wierzcie, panowie, że jestem ożywiony najlepszymi chęciami, ale waszą jest rzeczą ułatwić mi moje zadanie i dlatego raz jeszcze powtarzam to wam, panowie, żadnych
marzeń, żadnych marzeń!
Co do was, panowie senatorowie, postępujcie według wskazówek, jakich udzielać wam będzie obecny tu mój zastępca, książę Gorczakow; wy zaś, arcypasterze, nie spuszczajcie tego nigdy z uwagi, że podstawą wszelkiej moralności jest religia, i waszym jest obowiązkiem wpajać w Polaków przekonanie, że ich pomyślność zawisła jedynie od całkowitego ich zlania się ze świętą Rosją.

Pytania:
1. Jakie wnioski mogły wyciągnąć Polacy z tego przemówienia?
2. Jak Ty oceniasz postawę cara?

Odpowiedź na pytanie 1:
……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………. …………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….
…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….
…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….
…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….
…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….
…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….
…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….
…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….
…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….
…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….
…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….
…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….
…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….
…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….
…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….
…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….
…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….
…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….
…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….
…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….
…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….
…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….
…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….

Odpowiedź na pytanie 2:
…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….
…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….
…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….
…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….
…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….
…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….
…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….
…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….
…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….
…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….
…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….
…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….
…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….
…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….
…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….
…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….
…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….
…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….
…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….
…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….
…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….
…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….
…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….
…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….
…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….
…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….
…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….
…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….
…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….
……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………. …………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….
…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….

Komentarze (0)

Felieton Magdy Stanisławskiej, uczennicy LO im. C.K. Norwida. Świeże spojrzenie na obecną sytuację polityczną w Polsce.

„O dwóch takich, co kaczką chcieli zostać”

Świtało. Andrzejowa przeciągnęła się rozkosznie na tapczanie, wyciągając stare kości. Słońce wpadało poprzez brudne okna, na których widoczne były ślady kropel deszczu. Tak, w ostatnich latach rzęsiście padało w tym zakątku Polski. Liczne powodzie, katastrofy ekologiczne niszczyły pola Andrzejowej, na których kiedyś tak pięknie złociło się i skrzyło. Przygarbiona od pracy kobieta z rozrzewnieniem spojrzała na swe spracowane ręce. „Kiedyś to było czasy, towarzysz Gierek rozumiał zwykłych ludzi. A teraz to, panie, ręce załamać ino.” – myślała w pośpiechu wciągając na siebie znoszone ubranie, na które składała się niezwykle oryginalna, kwiecista spódnica i czarny sweter – zaledwie w kilku miejscach zacerowany.
Rozważając wszelkie dobre i złe strony życia we współczesnej Polsce, gdzie to wszyscy tylko kradną, biją, łupią i za przeproszeniem w poważaniu mają dobro prostych ludzi - do których ona, Andrzejowa właśnie należy - stwierdziła, że musi coś z tym zrobić. Tak więc utwierdzając się coraz bardziej w swym postanowieniu, kobiecina poszła nakarmić biegający swobodnie po podwórzu inwentarz, na który to składało się dwanaście kurek i pięć kogucików. Lubiła tak kręcić się wśród nich i sypać złote ziarno, patrząc jak każde ze stworzonek spiesznie wydziobuje najlepsze kąski. Uwijała się w pocie czoła, w końcu tyle jeszcze było do roboty w ten październikowy dzień, jużci to świnie, kozy i owieczki nakarmić, do Kościoła iść i Boży obowiązek spełnić, nie wspominając już o ugotowaniu obiadu. Całe to szczęście, mój słodki Boże, że obrała już te pyry, no i mięsiwo stary stłukł zawczasu.
Oporządziwszy w czasie niewielkim całe gospodarstwo, Andrzejowa udała się Pańskim przykazem do Kościoła. Wchodzi, patrzy i oczom własnym nie wierzy. Pomyślała sobie, że może powinna zacząć brać te tabletki co to jej doktór Kluczyński przepisał. Kiedy jednak uszczypnęła się w rękę dwakroć, dla zupełnej pewności przetarła rękawem oczy, uwierzyła w to, co zobaczyła. Przypomniało jej się, że jest jak niewierny Tomasz i wnet ze wstydu polika jej buchnęły intensywną czerwienią. Bowiem oto w nawie kościelnej pstrzyło się i mieniło od przepychu strojów. A byli tam wszyscy, nawet ci co ich Andrzejowa nigdy w życiu nie widziała w Kościele. Zbiegła się cała wieś, od małego chłopaczyska Józiowej aż do starego dziada, co to on za rzeką mieszkał. Wszyscy w tej niszy stali poważni, uroczyści, z uwagą słuchający co ksiądz Roman powie, a był to człek zacny i mądry, więc prawił dużo i inteligentnie. Nikt podczas tego kazania, które obfitowało w środki stylistyczne i skomplikowane metafory, nie kichnął, nie ziewnął czy nawet oczu nie odwrócił od postaci dobrodzieja kochanego.
Mówił o niebezpieczeństwach czyhających na biedne społeczeństwo, o dobrym ojcu Maślaczku i Radiu Najświętsza Panienka, o tym, że od Polaków los ojczyzny zależy i agitował tak gorąco, nie bacząc na tę ciszę wyborczą, co połowa wsi słyszała, że ważna jest. Andrzejowa poczuła się tak silna i istotna przez to jego kazanie, że chciała od razu biec i świat zmieniać. Gdy tylko dobrodziej błogosławił im z całego serca i zniknął w drzwiach zakrystii, pospieszyła mało co bucisków nie gubiąc, na tyły Kościoła, co by z księdzem Romankiem porozmawiać.
- Pochwalony, dobrodzieju kochany! Co to tak dziś dobrodziej pięknie gadał! A o czym to, a na co to?
- Toż to Andrzejowa nie słyszała? Przecież to dziś dzień obywatela najmilsza moja! Właśnie tak: O-B-W-A-T-E-L-A! – zaakcentował ostatnie słowo.
- Ależ co też ksiądz kochany prawi! Jakiegoż to obywatela! Taka sama niedziela jak i inna! Urobi się człek, ugotuje, inwentarz nakarmi i nic z tego nie ma!
- Jużci Andrzejowa rozum postradała czy co, że takie bzdury plecie! Dzisiaj są wybory! Do urn, Polacy do urn! – krzyknął ksiądz Roman, aż w całej wsi się rozległo.
- O rany Boga! Głupia ja, zapomniała ja! Toż to za późno jest już! A wstała o 6 dzisiaj, na co to mi żyć głupiej przyszło! Przeze mnie durną Polska będzie biedna i licha! Mateczka moja!
- Niech Andrzejowa się tak nie wydziera, wstyd i hańba to na wieś całą! Czas jeszcze jest, ino lecieć, lecieć prędko! – ostatnich wyrazów nie dosłyszała już ta kobiecona, bo prędko, prędziutko przemierzała ulice.
Poleciała, szybko wbiegając do starej świetlicy wiejskiej, co to w niej dzieci się bawiły i czas spędzały, urwisy kochane. Szybko machnęła krzyżyk i spokojna, spełniwszy obowiązek obywatelski udała się do domu.

Oparł się o chłodną ścianę budynku, wciąż nie mógł w to uwierzyć. Wszystko na to wskazywało, obiecywali, mamili go cały czas! On też wiele mówił, przysięgał, zaręczał, miał tyle projektów! Odwrócili się od niego, zostawili go samego.
Jego prawa dłoń bezsilnie opadła, gdy usłyszał pierwsze wyniki. Wtedy, gdy miała wznieść się w geście zwycięstwa. Do tej okropnej, przykrej chwili wciąż czekał z drżącym sercem, wciąż wierzył… Kiedy je usłyszał, emocje opadły, rozpoczął się okres głębokiej zadumy. Nie łudził się już nadzieją, wiedział, że wszystko przegrane, nie będzie Polski solidarnej i wolnej. Ptasia grypa nadciąga.
Wyciągnął z kieszeni prezent jaki dostał od małej dziewczynki. Z uśmiechem, w którym nie było ani krzty szczęścia oglądał obrazek bohatera dziecięcych kreskówek. Donalda. Jego imiennika. On nie zdobędzie tyle sławy i władzy co ten uśmiechnięty kaczor. Zastanawiał się: czemu? Dostosował do tego wizerunku wszystko, nawet wadę wymowy. Ciepły prezydent, ludzki prezydent, kaczy prezydent.
Poczuł czyjąś dłoń na swoim ramieniu. Znieruchomiał. Nie chciał teraz niczyjego towarzystwa, pragnął być sam, nie widzieć nikogo. Jedyne co zdołał zrozumieć z potoku słów przyjaciela, co doszło do jego zafrasowanego umysłu, to najlepsza, jedyna rada:
- Chodź do środka, obalimy Lecha.

Magdalena Stanisławska

Komentarze (1)

Artykuł Łukasza Prusika, ucznia VI LO im. Jarosława Dąbrowskiego z Częstochowy - znanego wielbiciela i znawcy Napoleona Bonapartego.

Czy klęska Wielkiej Armii w kampanii 1812 roku była nieunikniona? Czy istniała inna możliwość odwrotu niż przez spalone wcześniej tereny traktu smoleńskiego? Czy Cesarz słusznie postąpił 25 października decydując się na odwrót tą drogą, którą przyszedł? Postarajmy się zobaczyć czy była inna ewentualność. Czytaj dalej »

Komentarze (0)